Musim Pili'hantu'Raya..

Pangkah dengan cermat..ingat yang tersayang!!

Isu kenaikan harga barang - Pandangan Dr Kassim Ahmad

KENAIKAN HARGA BARANG-BARANG –
BETULKAH TIDAK BOLEH DIELAK?

Oleh: Kassim Ahamad
31 Januari, 2008

Beberapa tahun sebelum beliau meletak jawatan, saya ingat Tun Dr. Mahathir mengemukakan suatu pandangan untuk menurunkan belanja hidup yang sekarang sudah meningkat terlalu tinggi, dibanding dengan lima puluh tahun dulu. Saya tidak ingat butiran pandangan kontroversi beliau ini, tetapi saya fikir perkara ini patut kita fikirkan balik dengan serius.

Kira-kira enam puluh tahun dulu, saya ingat murid-murid sekolah membawa tiga sen: 1 sen untuk beli sebungkus nasi lemak, 1 sen lagi untuk satu kueh lain, dan 1 sen lagi untuk membeli air serbat. Hari ini untuk tiga barangan itu kita perlu membayar sekurang-kurangnya RM 1.80. Ini bermakna belanja hidup sudah meningkat enam puluh kali ganda, atau 6,000 peratus! Gaji atau upah juga telah naik dalam masa 50 tahun, tetapi kenaikannya tidak sampai 6,000 peratus; ia naik pada kadar kira-kira separuh dari kenaikan harga, iaitu 3,000 hingga 3,500 peratus. Kenaikan gaji ini merujuk kepada gaji kakitangan peringkat pertengahan dan bawah, tidak peringkat atas.

Kenaikan gaji yang tidak seimbang (antara peringkat bawah dan atas) menunjukkan sikap tidak saksama di kalangan pimpinan masyarakat.

Kebanyakan ahli ekonomi liberal kita menghuraikan perkara ini dari segi kenaikan harga minyak di pasaran antarabangsa, yang, kata mereka, di luar kawalan kita. Soalan yang pertama yang harus kita tanya ialah sebab kenaikan harga minyak di pasaran antarabangsa. Adakah kerana manipulasi, atau kenaikan kos? Jika kenaikan kos, mengapa?

Mengikut ilmu ekonomi, harga barangan dan perkhidmatan ialah kos campur keuntungan pada kadar yang menasabah, iaitu antara 10% hingga 30%. Kos boleh dibahagikan kepada kos yang sebenar dengan kos yang palsu. Kos yang sebenar terdiri daripada tanah, kilang dan jentera dan gaji dan upah kakitangan dan pekerja. Kos palsu ialah riba, pembaziaran oleh institusi itu, dan rasuah dan penyelewengan oleh pegawai-pegawainya. Dalam perniagaan, orang tengah merupakan satu kos palsu. Mengikut teori liberal Barat, riba dibolehkan, dan pembaziran, rasuah dan penyelewengan telah menjadi suatu kebiasaan di semua negara. Empat perkara inilah, khasnya riba dalam pelbagai bentuk, yang menyebabkan kenaikan harga barangan dan perkhidmatan.

Ambil kes sebuah pinggan kualiti sederhana. Katalah kos sebenar ialah RM 1.00. Keuntungan maksimum 30 sen. Jadi, harganya di pasaran ialah antara RM 1.10 hingga RM 1.30. Tetapi harganya di pasaran ialah antara RM 3.00 hingga RM 5.00, iaitu 30 hingga 50 kali ganda lebih mahal. Oleh kerana dasar awam dan juga swasta memberi keutamaan kepada 20% peringkat atas daripada kakitangannya dari segi gaji, maka kenaikan belanja hidup ini memberi tekanan kepada 80% rakyat bawahan, yang gaji dan upahan mereka atas sedikit saja dari paras kemiskinan.

Dalam sebuah ekonomi moden yang saksama dan sihat, harga barangan dan perkhidmatan dan dengan itu belanja hidup patut turun, bukan naik. Ini kerana sains dan teknologi moden meningkatkan produktiviti masyarakat berlipat kali ganda. Kalau dulu dalam masyarakat pertanian lama, produktivi seorang itu 50% dari keperluannya, maka sekarang dalam ekonomi perindustrian, dengan pembagian tenaga buruh dan dengan penggunaan sains dan teknologi, seorang boleh menghasilkan 300% atau lebih daripada keperluannya. Masyarakat perindustrian jauh lebih produktif dari masyarakat pertanian lama. Sepatutnya, masyarakat moden menurunkan kos penghasilan dan belanja hidup, kerana peningkatan produktiviti, serta meningkatkan mutu kehidupan!

Malangnya, ini tidak berlaku, kerana riba dalam pelbagai bentuk dalam sistem kewangan antarabangsa. Ini meningkatkan kos wang. Katalah riba, dalam pelbagai bentuknya, mengambil 20 % daripada kos. Kemudian ada kos-kos palsu yang lain, iaitu birokrasi, pembaziran, rasuah, penyelewengan, termasuk orang tengah. Kos-kos palsu ini akan memakan kira-kira 50% daripada keseluruhan kos. Jika kos barangan atau perkhidmatan itu, termasuk keuntungan, tidak boleh lebih dari RM 1.00, dalam pasaran mereka akan dipasarkan pada harga RM 1.50 atau lebih.

Inilah yang menyebabkan kenaikan harga barang-barang.

Dalam masyarakat liberal-kapitalis ini, barangan banyak, tetapi kebayakan rakyat tidak mampu membelinya. Oleh yang demikian, perniagaan merosot. Inilah yang menyebakan krisis demi krisis dalam masyarakat kapitalis. Tetapi ekonomi-ekonomi yang sedang membangun di Dunia Ketiga, khasnya China dan India, telah menghasilkan barangan yang jauh lebih murah, walaupun mutu barangan itu tidak sebaik barangan dari Eropah dan Amerika Syarikat. Aliran ekonomi ini akan meruntuhkan sistem liberal-kapitalis, yang menggunakan kekuatan modal untuk menindas rakyat. Peralihan perhatian rakayt kepada suatu sistem lain, termasuk di negara-negara Eropah dan Amerika Syarikat sendiri, akan membawa kepada perubahan sistem kewangan dan sistem ekonomi yang lebih saksama bagi semua rakyat.

Inilah yang sedang berlaku dalam masa empat lima dekad yang lalu. Sekarang proses itu sudah sampai ke peringkat akhir. Pasaran-pasaran saham di A.S, di Eropah dan di Asia Timur merudum. Beratus billion dolar lesap dalam sekedip mata. Bagaimana wang itu jadi (gelembung angin), begitu wang itu pergi!

Sesetengah pemimpin kita masih menghuni zon selesa serta menyatakan asas-asas ekonomi kita kukuh dan kita boleh melalui krisis ini dengan mudah. Jika demikian, baguslah, tetapi tidakkah lebih baik kita bersikap lebih berhati-hati dan berwaspada? Apakah bezanya sistem kewangan kita dengan sistem kewangan antarabangsa dengan riba dan kos-kos palsu lain yang telah kita sebut di atas? Tidakkah perlu kita hapuskan kos-kos palsu ini supaya kos berniaga boleh turun dan, dengan itu harga barang-barang juga boleh turun dan kehidupan rakyat boleh menjadi lebih selesa?

Sama ada semua kerajaan di dunia berbuat demikian, atau mereka akan menghadapi pemberontakan yang besar-besaran daripada rakyat mereka sendiri!

Sumber
http://www.kassimahmad.blogspot.com/

Jemputan Ke Majlis Aqiqah (anak Kedua) Rosdan di Kuala Terengganu

Kehadapan Kawan2 yang balik kampong (terutamanya) dan jugak yang tak balik terengganu masa Tahun Baru Cina february nie... Anda semua tersangat lah di alu2 kan untuk datang ke rumah saya di Pulau Bahagia, Manir pada 9/2/2008 (sabtu) ... kedatangan dan doa Saudara/i amatlah kami sekuluarga hagai...

invitation from
ROSDAN, NEETA, NAJIHA, RAIHANA.

Gambar Nikah Kahwin Zairudi

Klik di SINI untuk tengok gambar-gambar sekitar pernikahan Zairudi..( Abg D kita ) hehe..dengan persetujuan untuk di siarkan dalam blog..

Selamat pengantin 'erk' baru..

Tan Sri Syed Mokhtar Al-Bukhari

Ramai yang jadikan beliau 'idola'..bagaimana dengan kita?

Syed Mokhtar model jutawan pemurah

Oleh Mohamad Sofee Razak

PEMILIHAN Tan Sri Syed Mokhtar Al-Bukhari, personaliti dan ikon unggul dunia korporat negara sebagai Tokoh Maal Hijrah 1429 tahun ini adalah pemilihan bijak dan kena pada masanya.

Walaupun ada persepsi bahawa anugerah berprestij itu layak diberikan hanya kepada tokoh agama, tanggapan seperti ini tidak tepat kerana Islam itu bukan hanya bersifat ritual semata-mata, malah satu cara serta gaya hidup yang lengkap, syumul dan holistik.

Beliau menerima anugerah Tokoh Maal Hijrah 1429 daripada Yang di-Pertuan Agong, Tuanku Mizan Zainal Abidin di Pusat Konvensyen Antarabangsa Putrajaya (PICC) baru-baru ini.

Syed Mokhtar antara manusia terkaya di Asia dan anak Melayu terkaya di negara ini. Syed Mokhtar yang berasal daripada sebuah keluarga Arab Hadhrami kurang berkemampuan di Alor Star kini memiliki harta bernilai RM4.16 bilion seperti dilaporkan dalam Senarai Bilionaire Dunia Forbes 2007.

Kekayaan beliau tidak dijadikan milik peribadi bahkan dikongsikan dan diwakafkan kepada seluruh umat Islam di Malaysia dan seluruh dunia.

Seawal usia 25 tahun, Syed Mokhtar sudah menyumbang separuh daripada gaji RM1,500 yang diterima kepada 15 keluarga miskin, manakala bakinya digunakan untuk membiayai persekolahan adiknya.

Pesanan ibunya, Sharifah Rokiah Syed Mohamed Rahmat supaya menyerahkan separuh daripada pendapatan yang diterima setiap bulan kepada fakir miskin, kekal menjadi azimat dan pegangan hidupnya sehingga kini.

Walaupun sudah lebih 30 tahun berlalu, 15 keluarga terbabit masih menerima bantuan daripada Syed Mokhtar, selain beberapa keluarga baru dipilih menggantikan mereka yang sudah meninggal dunia.

Syed Mokhtar berkata, kerajaan memberi bantuan kewangan kepadanya ketika mula-mula berniaga serta mahu membalasnya dengan menolong golongan susah, termasuk membina masjid dan membiayai kos mengerjakan ibadat haji.

Nama beliau begitu dekat di hati orang miskin, fakir, anak yatim dan orang kurang upaya (OKU) di negara kita oleh kerana sifat pemurah dan penyayangnya kepada golongan terbabit. Beliau sanggup melakukan apa saja untuk mengeluarkan golongan tidak bernasib baik ini daripada belenggu kemiskinan, kebuluran, buta huruf dan kesengsaraan di mana saja mereka berada sehinggalah beliau menubuhkan sebuah yayasan khas untuk tujuan murni itu.

Beliau menubuhkan Yayasan Albukhary pada 1996 sebagai sayap kerja kebajikan dan menyalurkan dana bagi kerja amal yang kini berkembang sebagai entiti amal global dan aktif dalam penubuhan serta pembiayaan Muzium Kesenian Islam Malaysia dan Program Biasiswa Albukhary.

Sejarah awal beliau bukanlah datang daripada keluarga yang senang, tetapi mampu bangkit dan berjaya memecah tembok kemiskinan keluarganya untuk muncul sebagai manusia paling berpengaruh di dunia korporat di negara kita.

Sehingga 2006, yayasan ditubuhkannya sudah menyumbang hampir RM1 bilion secara langsung kepada usaha kebajikan, termasuk menyertai proses membina semula kehidupan pelarian Afghanistan, bantuan mangsa gempa di Pakistan dan Iran serta mangsa bencana tsunami di Aceh, Indonesia.

Selain itu, yayasan beliau juga sedang berusaha menubuhkan sebuah hospital Aids di Uganda bagi membantu kanak-kanak jalanan di Afrika dan merintis program bantuan kemanusiaan bagi mangsa perang di Iraq dan Lubnan.

Bermula dengan perniagaan lembu dan beras, kini tidak satu pun sektor penting yang menjadi injap ekonomi negara yang tidak diceburi gergasi korporat ini meliputi sektor pembinaan, ICT, import eksport, cari gali minyak, perbankan Islam, perhotelan, automotif dan sebagainya sama ada di dalam dan luar negara.

Syarikat Kumpulan Albukhary yang dibangunkannya juga terbabit dalam beberapa industri utama negara antaranya pengangkutan, logistik, utiliti, pertahanan, makanan dan kewangan.

Aspirasi dan manifestasi hijrah meletakkannya berada di kedudukan sekarang dan beliau tidak lagi menoleh ke belakang ditelan sejarah lama, bahkan terus memecut kerjaya korporatnya dan tidak mustahil beliau bakal menjadi manusia terkaya di Malaysia suatu hari nanti.

Menelusuri sejarah kejayaan dan sumbangan beliau mengingatkan kita kepada sirah sahabat jutawan seperti Uthman Ibnu Affan dan Abdul Rahman Bin Auf yang memperhambakan diri dan kekayaan mereka seluruhnya kepada Islam dan umat Islam.

Kekayaan dan kemewahan tidak menjadikan mereka lupa diri, bongkak dan hilang rasa hormat kepada orang miskin, bahkan seluruh kekayaan mereka diwakafkan kepada pembangunan dan kebajikan Islam.

Realiti inilah yang berlaku kepada tokoh yang bernama Syed Mokhtar Al-Bukhari ini dan beliau menggunakan segala kekayaannya untuk membina rumah anak yatim dan fakir, rumah perlindungan kepada orang tidak bernasib baik, institusi khas untuk golongan OKU, membina institusi pendidikan khas kepada anak miskin melalui pembiayaan biasiswa, tuisyen percuma dan pelbagai lagi yang benar-benar memberi manfaat kepada pembangunan Islam di negara kita.

Kesedaran tinggi mengenai keperluan menguasai ilmu mendorong beliau membantu hampir 22,000 pelajar daripada kalangan mereka yang kurang berkemampuan mengikuti tuisyen dalam subjek Sains, Matematik dan bahasa Inggeris sejak empat tahun lalu.

Setakat ini, seramai 372 pelajar dari 47 negara minoriti Islam yang belajar di Universiti Islam Antarabangsa Malaysia (UIAM) ditaja sepenuhnya oleh Yayasan Albukhary. Prinsip berbakti selagi hidup yang disemai ibu bapanya sejak kecil terus mendorong Syed Mokhtar mengumpul harta dan berkongsi rezeki bersama insan yang memerlukan bukan saja di Malaysia, malah di seluruh dunia.

"Sejak kecil jiwa saya dibentuk kedua-dua orang tua, terutama ibu untuk sentiasa membantu golongan susah yang memerlukan. Saya sendiri tidak berpeluang melanjutkan pelajaran selepas Tingkatan Lima berikutan kesempitan hidup.

"Saya fikir peluang itu (belajar) perlu diberikan kepada orang lain yang tidak mampu," katanya yang kali pertama berkongsi kisah suka duka dan rahsia kejayaan kepada media tempatan baru-baru ini.

Pemilihan beliau sebagai Tokoh Maal Hijrah 1429 dan siri kejayaan serta kecemerlangan beliau sewajarnya menjadi motivasi dan inspirasi kepada rakyat Malaysia. Beliau membuktikan bahawa apa saja yang dihajati boleh diperoleh sekiranya kuat bekerja, tawakal dan berdoa kepada Allah di samping mengaplikasikan segala keistimewaan dan kebijaksanaan dikurniakan Allah serta bukannya bergantung kepada nasib dan takdir semata-mata.

Pemilihannya sebagai Tokoh Maal Hijrah tahun ini kerana kejayaan beliau yang dianggap luar biasa, selain kebijaksanaan menjalankan perniagaan serta sifat kemanusiaan yang menjadi kebanggaan rakyat Malaysia dan umat Islam di seluruh dunia.

sumber

Kita doakan keselamatan adik Sharlinie

dan di mana SYAITAN ini berada??



by..peja

Luahan seorang pemimpin yang kelihatan tewas dgn dugaan ALLAH

The New Malay Dilemma
By former Prime Minister
Dr. Mahathir Mohamad on

Malays remaining behind others despite privileges. The Malays are among the few people whose race is legally defined. Thus, the Malaysian Constitution states that a Malay is one who habitually speaks Malay, professes the religion of Islam and practises Malay customs. There is nothing said about the definitive culture of the Malays. It follows that changes in culture do not make a Malay person a non-Malay.
Culture is made up largely of the value systems accepted, even if not actually practiced by a people or a race. Observations have shown that the culture of a people determines whether they are successful or they fail...
Europeans, Asians, Africans and American Indians can all be successful and can all fail. It is, therefore, not the race or ethnicity which determines success. It is the culture.
When I wrote The Malay Dilemma in the late 60s, I had assumed that all the Malays lacked the opportunities to develop and become successful. They lacked opportunities for educating themselves, opportunities to earn enough to go into business, opportunities to train in the required vocation, opportunities to obtain the necessary funding, licences and premises. If these opportunities could be made available to them, then they would succeed...
But today, the attitude has changed. Getting scholarships and places in the universities at home and abroad is considered a matter of right and is not valued any more. Indeed, those who get these educational opportunities for some unknown reason seem to dislike the very people who created these opportunities. Worse still, they don't seem to appreciate the opportunities that they get.
They become more interested in other things, politics in particular, to the detriment of their studies. In business, the vast majority regarded the opportunities given them as something to be exploited for the quickest return...
They learn nothing about business and become even less capable at doing business and earning an income from their activities. They become mere sleeping partners and at times not even that. Having sold, they no longer have anything to do with the business. They would go to the government for more licences, permits, shares, etc...
Why has this thing happened? The answer lies in the culture of the Malays. They are laid-back and prone to take the easy way out. And the easy way out is to sell off whatever they get and ask for more. This is their culture.
Working hard, taking risks and being patient is not a part of their culture. It should be remembered that in the past the Malays were not prepared to take up the jobs created by the colonial powers in their effort to exploit the country. Because the Malays were not prepared to work in rubber estates and the mines, the Indians and Chinese were brought in. At one time, the migrants outnumbered the Malays. Had they continued to outnumber the Malays, independent Malaya would be like independent Singapore.
But the Malays have apparently learnt nothing from the near loss of their country in the past. Today, they are still unwilling to work and foreign workers are again flooding the country. And because they are not equipping themselves with the necessary education and skills, they have continued to depend on others.
Their political dominance will protect them for a time. But that dominance is fading very fast as they quarrel among themselves and breaks up into small ineffective groups. Their numerical superiority means less today than at the time of independence...
The Malays, together with the other Bumiputeras, make up 60 per cent of the country's population. But in terms of their political clout, it is now much less than 60 per cent. They are now more dependent on non-Malay support, both the government party and the opposition.
Economically, of course, they have less than half the 30-per-cent share that has been allocated to them. If we discount the non-Malay contribution to the nation's economy, Malaysia would be not much better than some of the African developing countries.
To succeed, the Malays must change their culture. They must look towards work as a reward in itself. They must regard what they achieve through work as the true reward. There should be some financial reward but this must not outweigh the satisfaction obtained from the result of their work...
Changing culture is far more difficult than changing the policies of government. It is easy enough to propose affirmative action but it is not easy to implement it. The recipients must have the right attitude if the results are going to be obtained...

Unfortunately, their view is that their crutches are symbols of their superior status in the country. The sad thing is that they are not even using the crutches properly. As a result, they gain nothing or very little from the availability of these aids...
So what is the new Malay dilemma? Their old dilemma was whether they should distort the picture a little in order to help themselves.
The new dilemma is whether they should or should not do away with the crutches that they have got used to, which in fact they have become proud of.
There is a minority of Malays who are confident enough to think of doing away with the crutches, albeit gradually. But they are a very small minority. Their numbers are not going to increase any time soon. They are generally regarded as traitors to the Malay race...
There will be a host of protests over this generalisation about Malay attitudes. We read almost every day about blind Malay people and other handicapped Malays graduating with university degrees or driving cars or doing all kinds of work.
This does not prove that the generalisation that I make is wrong. These are exceptions. They only prove that if the right attitude or culture is adopted, even the handicapped can succeed.
The dilemma faced by those few who want to build a strong, resilient and independent Malay race without crutches is that they are most likely to end up becoming unpopular and losing the ability to influence the changes in the culture and the value system which are necessary.
It seems that they should not try and yet they know that without the cultural changes, the Malays are going to fail.

By Mahathir Mohamad